“Universe is taking care of you”

De laatste maand is mijn blog inactief geweest. De voornaamste reden is dat ik de ervaring van het reizen optimaal wou beleven zonder mezelf enige verplichtingen op te leggen. Ik moet toegeven dat ik ook niet veel zin had om te schrijven, noch om wat dan ook te delen. Vandaag ben ik klaar om uit de duisternis te komen.

De duisternis. Die heb ik gezien op mijn pad. Op verschillende manieren en met verschillende schakeringen. Het goede nieuws is; zonder duisternis is er geen licht, zonder licht, geen duisternis.

3u00 ’s nachts in Bali. Mijn taxichauffeur is moe, heeft er geen zin meer in na de 2-uren rit van de luchthaven naar mijn eindbestemming, en wil me niet vergezellen naar de voordeur van mijn gasthuis. Ik word gedropt langs een hoofdweg in Ubud, waar ondertussen iedereen slaapt. Geen enkel lawaai op de straat, geen mens te bespeuren. Ik herinner me enkel het geluid van de padden in het water verderop en het felle licht van de straatlantaarns in contrast met de pikzwarte hemel. Mijn gasthuis zou ergens in het midden van de rijstvelden moeten liggen, maar ik heb geen idee hoe ik er moet geraken. Ik kan er enkel te voet naartoe want de wegen zijn te klein om er met een wagen te komen en alles is omringd door water, natuur en slapende zielen. Ik besluit verder te wandelen, maar mijn hart bonst in mijn keel en ik zie geen enkele indicatie naar mijn gasthuis. Ik stop en kijk naar de hemel met al haar fonkelende sterren. De tranen beginnen te vloeien en ik vraag me af waar ik eigenlijk aan begonnen ben. Na een paar diepe ademhalingen, blijf ik doorlopen tot ik uiteindelijk de naam van mijn gasthuis lees op een beschilderde houten plank die, getimmerd op een stukje hout, half schuin de grond ingeduwd werd.

206 207

208De opluchting is groot wanneer Made, de huisvader van mijn lokaal gasthuis “Three Dewi’s”, met slaperige ogen de voordeur opent en mijn naam uitspreekt. Zonder twijfelen laat ik mijn rugzak neerploffen samen met alle andere last die tot dan toe op mijn schouders rustte. Made ziet de vermoeidheid en de emotie in mijn ogen. Ik kijk hem hulpeloos aan en hij beslist om me in zijn armen te houden. Ik weet niet wat hem gedreven heeft. We kenden elkaar niet eens, maar het was alsof hij onbewust aanvoelde dat ik op dat moment enkel nood had aan wat menselijke troost en warmte. Ik krijg nog steeds kippenvel wanneer ik terugdenk aan dat moment. Made is Hindoe en wanneer het op mensen en het leven aankomt, heeft jij ons wat te leren. Ik had het gevoel dat ik op een helende plaats beland was.

Een paar reisdagen in Yogjakarta waren al achter mij en hoewel ik me voorgenomen had van deze vakantie een topmoment te maken, kwam ik vol pijn, verdriet, fysieke en mentale vermoeidheid aan in Ubud en in de armen van Made. De constatatie van mijn wankele toestand was des te groter toen Made me losliet en de volgende woorden zei; “You need to take care of yourself. You need to sleep.” 210Zijn wijze raad kon ik niet langer negeren of mijn fantastische reis zou aflopen op een uitputtende tocht. Hij leidde me naar mijn kamer. Ik glimlachte slap maar oprecht bij het zien van het grote bed en sliep door tot ik de volgende ochtend gewekt werd door de kakelende kippen en andere diersoorten waarvan ik niet eens de naam weet.

Na die nacht heb ik besloten om mijn reis anders te gaan beleven. In het begin wou ik zoveel mogelijk zien, meemaken, bezoeken en vooral… vergeten. Mezelf verzuipen in ervaringen en impressies. Het verleden begraven onder 1001 foto’s in talrijke kleuren. Het verleden inpakken in een doos, die doos nog eens verpakken in 100 andere dozen en er dan nog eens een brede, felroze strik rond hangen. Maar zo werkt het niet. Enkel door stil te staan bij hoe ik me eigenlijk werkelijk voelde, heb ik beseft dat ik het anders zou moeten aanpakken. Ik was mezelf aan het voorbij lopen uit angst om bepaalde zaken onder ogen te zien. Angst om gevoelens te uiten, angst om alles te voelen wat ik voelde op dat moment, angst om emoties toe te laten en te aanvaarden. Emoties van het verleden, van de laatste maanden, van de reis, van de zoektocht… van het leven.

Ubud is voor mij de plek geweest waar ik mezelf heb toegestaan om ‘uit te pakken’. Ik kan dit proces niet beter beschrijven dan met het voorbeeld van de gekende Russische poppen die in elkaar passen. De grootste pop is je lichaam, de beschermer van je ziel, je tempel. De kleinste pop is de kern, je ziel. Pop per pop kom je meer en meer tot de essentie van jezelf. Vanaf deze kern bouw je pop na pop weer op tot de grootste pop en bescherm je opnieuw je ziel met een gezonde RussischePopjesgeest en een gezond lichaam, je tempel. Dit proces noem ik zelf ‘ontlagen’. Af en toe je eigen poppenstructuur eens uit elkaar halen, kan zeer bevrijdend zijn. Soms is het een confronterend, moeilijk en langdurig proces maar het is een geschenk wanneer je bereid bent je ogen te openen en te kijken naar je ware zelf, naar de zaken die je op dit moment beleefd en wat ze voor jou betekenen. Op die manier leer je ervaringen en emoties een plaats geven en help je jezelf vooruit te kijken in het leven.

Mijn persoonlijk proces van ‘ontlagen’ ging niet zomaar. Ik werd geholpen door mensen die op mijn pad gestuurd werden op een zeer natuurlijke manier. Vandaag de dag geloof ik dan ook meer dan ooit in synchroniciteit. Het universum geeft je bepaalde signalen waarbij je het gevoel hebt dat er jouw oplossingen worden toegereikt op het juiste moment. Toeval bestaat niet. Enkel intuïtieve keuzes bestaan en ik ben ervan overtuigd dat als je deze volgt, je de juiste energieën en personen aantrekt. Deze personen kunnen je helpen om weer in balans te zijn en om (opnieuw) op je intuïtie te leren vertrouwen.

Zo kwam ik Jane tegen in de Yogabarn. Een paar minuten na onze kennismaking wreef ze over mijn rug met de troostende woorden: “If you feel anger, pain, sadness… Let it be. If you cry, that is fine. Let it be. If you feel like that or anything else today, that is really fine. You are allowed to feel what you feel. No one will blame you for it.” Elke dag denk ik aan Jane’s woorden omdat ze mij lichter maken. Ze wijzen op het feit dat we onze emoties, van welke aard ook, moeten toelaten en niet moeten weerhouden. Vechten tegen wat we voelen, heeft geen zin en houdt onze individuele groei tegen. Tot ons kernpopje keren is dus durven kijken naar wat we echt voelen om op die manier te groeien. Het is niet altijd gemakkelijk, maar het maakt ons uiteindelijk wel sterker. Vandaag staan Jane en ik nog altijd in contact.

Dezelfde ervaring had ik tijdens een oefening met een dame in één van de yogalessen in de Yogabarn. Ik heb haar naam nooit gekend, maar dat doet er ook weinig toe. De oefening bestond eruit al zittend in elkaars ogen te kijken en de volgende woorden te spreken; “I universe, wish for you… (improvisatie van wat er op dat moment in jou naar boven komt en wat je de ander toewenst. Meestal spreek je vanuit je eigen dromen en gevoelens)”. Toen ik mijn woorden sprak en deze met haar deelde, nam ze spontaan mijn tranen over. Ik voelde me wat beschaamd om haar in die toestand te hebben gebracht, maar voelde me er tegelijkertijd ook niet bepaald slecht bij. Ze zei verder niets en we veegden beide onze tranen weg. Op het einde van de oefening legde ze enkel haar hand op de mijne en keek me knikkend en glimlachend aan alsof ze wou zeggen “Ik zag je ziel. Het komt goed”.

En zo kwam ik van – meestal korte – kennismaking tot kennismaking uit de duisternis naar wat meer licht, terug naar de duisternis en terug naar licht.

Toen ik na 10 dagen vertrok uit Ubud, had ik een laatste gesprek met Made. Eigenlijk praatten we niet zo vaak met elkaar, maar die ene keer was het anders. Hij was me die ochtend tegengekomen net na zijn meditatie-moment en had opgemerkt dat ik er fris uitzag. “When you came here, you were so sad. Now, you smile. Your face is light. That makes me happy.” Made had gelijk, maar hoewel de glimlach aanwezig was op mijn gelaat, voelde ik hem niet in mijn hart. Made sprak toen het woord “Sukaduka”. “It means; no happiness without sadness, no sun without rain, no light without darkness. And that is life”. Hij glimlachte breed en voegde er nog volgende woorden aan toe:

“You have good heart. Don’t worry. Universe is taking care of you.”

Lieve Made, Jane & onbekende, dank jullie wel voor de kleine, heel aparte en zeer mooie momenten die ik vandaag nog steeds meedraag.

914

“Parce que les humains vivent pour l’amour, tuent et meurent par amour…”

« Parce que les humains vivent pour l’amour, tuent, meurent par amour… Ils écrivent des chansons, des poèmes, des livres,… par amour » Helen Fisher

Bougies

Comme la nuit qui envahit le soir
Tel un hiver, le froid s’empare
De mon corps nu, dénudé de nous
De mon cœur lourd, dérobé de tout.

Es-tu celui qui autre fois, donnais des ailes à mes envies?
Dansant avec moi, faisant valser ma robe sous la pluie.
Qui es-tu, toi d’autre fois? Où es-tu? Es-tu sans moi?
Nous me semble si loin de tout, loin de toi et loin de nous.

J’avance les yeux ouverts, le dos courbé, sans regrets.
Frôlant les murs de notre passé, à présent muet.
Loin sont tes louanges, sourd devient mon monde.
L’univers n’est que silence… Plus une seule onde.

Ma fenêtre ouverte, ta lumière dorée
Après avoir donné vie, ici achevée.
Les couleurs n’existent plus, le tableau est fade
La chaleur a disparu, nos âmes s’évadent.

Etoiles nous étions, filantes dans les cieux
Les toits du monde, parcourus tous les deux.
Parfum de joie, brûlant dans ma poitrine,
Main dans la main, encore, je l’imagine.

J’emporte avec moi nos dessins, nos rêves, nos frissons.
Et où que tu sois, qui que tu sois,
A jamais tu seras, à jamais je serais,
A jamais nous serons.

Sarah R. – Le Cosy Corner

La voix est le reflet de l’âme

Concert @ Jazz Station

730 744(bis)

Moment unique le 26 juin 2015 en concert à la Jazz Station. Un merci très particulier à Charles Loos pour le superbe accompagnement. Charles, pianiste jazz Bruxellois connu & reconnu, a joué entre autres avec Chet Baker, Philip Catherine, Maurane, Toots Thielemans,… Il va sans dire que ce fut un immense honneur de chanter à ses côtés. Tous mes remerciements vont à Natacha Wuyts pour la magnifique opportunité scénique dans le cadre du concert d’élèves. Natacha, avant tout une belle personne transmettant son acquis vocal et musical avec beaucoup de joie et toujours en toute simplicité. C’est rare de nos jours. Je resterais en admiration devant cette brillante chanteuse, qui fait partie du plus haut rang de la scène jazz Belge. Son timbre de voix et sa technique sont épatants. Que du bonheur de pouvoir partager cet instant harmonieux et fort en émotions avec des artistes de si haut niveau. Du fond du cœur; merci.

« La voix est un reflet de l’âme et nous jouons à chanter avec cette âme, à la faire surgir de nos profondeurs, de nos sommets, avec nos capacités vocales du moment. Le silence se révèle alors tel qu’il est, un élément dynamique merveilleux, une force vive de paix et de joie qui s’apprécie là, dans sa totalité. »

http://www.meditationfrance.com

« Journal d’une quinqua »

Quand Sophie Davant se livre à nous.

Coverlivre

« Fais de ta vie un rêve, et d’un rêve, une réalité » A. De Saint-Exupéry. C’est ainsi que Sophie Davant, la célèbre journaliste française, commence l’introduction de son livre fraichement publié en mars 2015.

En toute transparence & honnêteté Sophie se confie à nous à travers son nouveau livre intitulé ‘Ce que j’ai appris de moi. Journal d’une quinqua’. La journaliste et femme (avant tout) de 52 ans témoigne avec simplicité du courage qu’il faut pour entamer une nouvelle vie à 50 ans. De façon accessible, elle nous emmène sur son chemin parsemé de doutes et de craintes, mais également de joies, de plaisirs et finalement de liberté. Beaucoup pourrons s’inspirer de ses écrits qui mènent à la réflexion. Je souhaite souligner quelques-unes de ses remises en question, qui semblent rejoindre la thématique de mon article précédent.

« Suis-je là où je voudrais être? Quel sens a mon activité professionnelle ? Suis-je épanouie dans ce que je fais ? Comment changer ? Cela est-il possible? Suis-je la femme que j’ai envie d’être? »

SophieDavant(www.closermag.fr)Même si son récit part de sa propre expérience racontée du haut de ses 50 ans, son livre autobiographique aurait très bien pu être écrit par n’importe quel individu traversant un stade de vie plus au moins difficile. Je suis effectivement convaincue que les phases de grand questionnement que nous parcourons tous tôt ou tard, sont des boucles perpétuelles. Par conséquent, à 29 ans, je reconnais bien les interrogations de l’auteur et je ne serais pas surprise d’y revenir dans 10 ou 20 ans.

Certains psychologues tels que Myriam Brousse, auteur du livre ‘Votre corps a une mémoire’, parle de cet aspect de reproduction de questionnements existentiels comme des ‘cycles biologiques’ dans lesquels il y aurait une logique mathématique. Il semble que certains évènements clés se répètent plusieurs fois – sous formes différentes – dans nos vies et ceci à un rythme soutenu. Je ne peux pas prévoir l’avenir & inutile de se projeter 20 ans plus tard, mais j’ai envie de dire; à chacun de vivre au jour le jour et de faire l’analyse pour soi en temps voulu.

Je reviens sur l’ouvrage & à son auteur. Qu’en dire de plus? Même si le nom de Sophie Davant pourrait se réduire à la définition de « personnalité féminine française connue », la nouvelliste nous prouve qu’elle est avant tout une femme moderne affrontant les obstacles du monde contemporain. Avec une capacité d’analyse qui laisse point indifférent, elle nous parle de ces étapes de la vie qui nous transforment à jamais. En passant par la relation parentale, son entourage, l’acquis familial, le débat de l’amour, son métier sous les projecteurs, les influences externes qui nous façonnent, la méditation, sa rencontre avec Mathieu Ricard,… elle nous confronte à une réalité que beaucoup d’entre nous tentent de fuir. A travers le récit de ses expériences, j’ai appris à faire la connaissance d’une femme simple et humaine voulant avant tout donner un peu de courage à ceux qui parfois en manquent, et un peu d’espoir à ceux qui n’y voient pas toujours clair… Merci Sophie.

Je fût également touchée par sa façon de communiquer son engagement dans le Téléthon qui est une belle preuve d’humanité et qu’elle décrit avec un sens aigu de la réalité. En quelques instants mes ‘lourdes’ pensées quotidiennes se sont allégées , me réalisant que me lever le matin sur mes deux pieds était finalement le plus grand bonheur au monde. Une fois de plus; merci Sophie!

En conclusion, je conseil à chacun qui traverse une étape majeure de sa vie, que ce soit privé ou professionnel, de prendre rendez-vous avec Sophie et de s’octroyer un petit moment pour soi. Vraiment pour soi. Que vous ayez 30, 40, 50 ans ou plus, nous passons tous par les mêmes périodes d’incertitudes. Certains avancent plus rapidement que d’autres, mais peu importe, au bout du compte, c’est le chemin parcouru qui est le plus important. Et pour terminer en philoSOPHIE comme le fait Sophie, cette citation qui nous guide dans la bonne direction:

« On a deux vies et la deuxième commence quand on se rend compte qu’on n’en a qu’une »

CONFICIUS

Van Plato tot Deepack

Op de goede weg

Merkwaardig hoe we er gisteren onder vrienden nog over spraken tijdens het gezellige avondmaal op het terras omringd met bloemen en kaarslicht. Over de vragen die ons bezighouden. Wij ronddwalende zielen. Wat wil ik? Wie ben ik? Besta ik als individu of enkel in relatie tot anderen? Wat is mijn werkelijkheid? Waaruit kan ik kiezen, hoe kies ik en hoe bepalen mijn keuzes mij als persoon? Waaruit put ik kracht? Besta ik enkel door wat ik doe of is het bestaan op zich voldoende?

Ongeacht leeftijd of levensweg, uiteindelijk komt alles samen in eenzelfde kern & belanden we allemaal wel eens bij het actuele thema: Wat is GELUK?

klaverEen vraag met oneindig veel vertakkingen, maar zo weinig antwoorden. Maar goed ook, denk ik soms. Want misschien is het net op dit vlak dat het universum ons uitdaagt. Wat als er wel een definitief en eenduidig weerwoord zou zijn? Ik heb een sterk vermoeden dat onze dagelijkse bezinning aan heel wat opwinding zou moeten inboeten. We leren en groeien uiteindelijk enkel door de ervaring, de belevenis, het voelen, het vallen en opstaan. Maar laten de woorden van Plato een troost zijn voor ons geweten: “We vallen en staan op, maar stappen nooit twee keer in eenzelfde rivier”. Leve het ‘Panta Rhei’-principe.

Met deze ingeving in gedachten, heb ik een paar maanden geleden de beslissing genomen om een ontdekkingsreis te plannen naar Indonesië. ‘Beslissen’ impliceert dat er actie ondernomen wordt en beweging in gang wordt gezet waardoor ‘alles vloeit en niets blijft’. Op 18/07/2015 zweef ik figuurlijk, maar ook letterlijk naar een gebied van meer dan 17.000 eilanden met meer dan 250.000.000 inwoners voor een ontmoeting met niemand minder dan… mezelf. Ironisch niet?

Het ontdekken van innerlijke kracht, het ontwikkelen van een groter bewustzijn van wat ons omringt, de opportuniteiten die er zijn maar die we niet altijd zien… Zoveel zaken kunnen het leven boeiend maken, als we er maar voor open staan. Bij deze thema’s wens ik heel bewust een maand stil te staan. Zelf beschouw ik dit niet als een nieuwe start en ik weet dat mijn terugkeer bijgevolg ook geen einde zal zijn, integendeel. Alles vloeit over in elkaar en deze reis is een stukje van het levenspad waarvoor ik kies, dat ik bewandel en waarvan ik dag na dag geniet.

DeepakChopra.HetGelukWelk verband met Deepack? Omdat ik tijdens mijn tocht graag begeleid word door wat lectuur, besloot ik mezelf deze ochtend in de watten te leggen met het aanschaffen van een e-reader. Uit een aantal willekeurige boeken die aangeboden werden, selecteerde ik op natuurlijke wijze de titel ‘Het geluk in jezelf’ van Deepack Chopra. Uiteraard is de Indische schrijver me niet onbekend, maar ik heb nog nooit de gelegenheid gehad om volledige boeken van hem te lezen. De eerste zinnen die verschenen binnen de kolommen van de inhoudstafel deden me meteen glimlachen: “Wat wil ik? Wie ben ik? Wat is de sleutel tot duurzaam geluk? Wat is kracht en hoe wordt ik krachtig? Het oneindige”…

En dan stel ik me die andere ene vraag. Die ene vraag die terugkomt wanneer ik wens stil te staan bij het hier en nu: ‘Ben ik op de goede weg?’  Het antwoord is klaar en duidelijk. Ik word rustig. Soms zijn er antwoorden, je moet ze alleen willen horen. En dan besef je weer even… dat het geluk soms helemaal niet ver te zoeken is.